حمایت از ساخت داخل و یا حمایت از ساخت چین

چند روز پیش پس از یک جلسه، گذارم به جایگاه پمپ بنزین ۲۴۰ واقع در امیرآباد شمالی بین فاطمی و جلال آل احمد افتاد، بعد از یک ربع انتظار به جایگاه رسیدم و همینطور که منتظر بودم جایگاه دار خوش برخورد، بنزین ماشین را پر کند با چیز عجیبی مواجه شدم.

یک دستگاه کارتخوان که ظاهر عجیبی داشت و بخش دریافت کارت آن مجزا از کارتخوان نبود، در واقع در پایین کارتخوان سوخت یک محل دریافت کارت وجود داشت که با نمونه هایی که قبلا مشاهده کرده بودم، تفاوت اساسی داشت و به نظر بسیار بهتر می آمد، به کارتخوان نزدیک شدم و اسم یک شرکت ایرانی را بر روی آن بعنوان تولید کننده دیدم.

با شرکت مورد نظر تماس گرفتم و با مدیرعامل مجموعه صحبت کردم و متوجه شدم نزدیک به یکسال و اندی است که این نمونه تولید و حتی بصورت آزمایشی در جایگاه نصب شده، که انصافا کار پردازش کارت آن نیز در محیط واقعی و پر از آلودگی جایگاه بنزین بسیار خوب و سریع بود، متوجه شدم که این کارتخوان تولید شده، برعکس اکثر محصولات داخلی قیمت تمام شده آن نیز، یک چهارم محصولات چینی نصب شده است که کاش توسط متولی مربوطه در شرکت پالایش و پخش فرآورده های نفتی وقعی به این محصول گذاشته می شد و مدیرعامل مجموعه تلویحی بیان می کرد که اصولا ساخت داخل و سراغ تولید رفتن کار بسیار پردردسر و بیحاصلی است و مثل شرکت تامین کننده کارت خوان های سوخت در سایر جایگاه های، سود در واردات کالاهای چینی است.

پس از این مکالمه تلفنی به شدت به فکر رفتم و فکر کردم چرا شعارزدگی آفت جان این کشور است و جز بیلبوردهای چند صد میلیونی تکرار نام سال “مهار تورم، رشد تولید” چرا هیچ فعالیت واقعی در این راستا از نهادهای مسئول دیده نمی شود و متوجه شدم بدیهی است که شعار دادن و روی بیلبورد شعار درج کردن، ضرری ندارد و ساده است و عمل به شعار ممکن است منافع بسیار کلان برخی ها را به خطر اندازد و سختی های خاص خود را هم دارد و سپس به سمت جلسه بعدی حرکت کردم.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پیمایش به بالا